Nokta temaslı diyot elektronik alanında ilk kullanılan diyottur.
1900-1940 tarihleri arasında özellikle radyo alanında kullanılan
galenli ve prit 'li detektörler kristal diyotların ilk örnekleridir.
Şekil 3.12 (a) 'da görüldüğü gibi galen veya prit kristali
üzerinde gezdirilen ince fosfor-bronz tel ile değişik istasyonlar
bulunabiliyordu. Günlük hayatta bunlara, kristal detektör
veya diğer adıyla kristal diyot denmiştir.
1940 'tan sonra, Şekil 3.12 (b) 'ye benzeyen nokta temaslı
germanyum veya silikon diyotlar geliştirilmiştir.
Germanyum veya silikon nokta temaslı diyodun esası; 0.5 mm
çapında ve 0.2 mm kalınlığındaki N tipi kristal parçacığı
ile "fosfor-bronz" veya "berilyum bakır"
bir telin temasını sağlamaktan ibarettir.
 |
 |
Şekil 3.12 -
Nokta temaslı diyot
-
Genel yapısı
-
P bölgesinin oluşumu
|
Şekil 3.13 - Nokta temaslı germanyum diyodun karakteristik
eğrisi |
Bu tür diyotta, N tipi kristale noktasal olarak büyük bir
pozitif gerilim uygulanır. Pozitif gerilim temas noktasındaki
bir kısım kovalan bağı kırarak elektronları alır. Böylece,
çok küçük çapta bir P tipi kristal ve dolayısıyla da PN diyot
oluşur. Bu oluşum şekil 3.12 (b) 'de gösterilmiştir.
Bugün nokta temaslı diyotların yerini her ne kadar jonksiyon
diyotlar almış ise de, yinede elektrotları arasındaki kapasitenin
çok küçük olması nedeniyle yüksek frekanslı devrelerde kullanılma
alanları bulunmaktadır.
Ters yön dayanma gerilimleri düşük olup dikkatli kullanılması
gerekir. Şekil 3.13 'teki karakteristik eğrisinde de görüldüğü
gibi
Böyle bir diyodun elektrotlar arası kapasitesi 1 pF 'ın altına
kadar düşmektedir. Dolayısıyla yüksek frekanslar için diğer
diyotlara göre daha uygun olmaktadır.
Nokta temaslı diyotların kullanım alanları:
Nokta temaslı silikon diyotlar en çok mikro dalga karıştırıcısında,
televizyon, video dedeksiyonunda, germanyum diyotlar ise radyofrekans
ölçü aletlerinde (voltmetre, dalgametre, rediktör vs...) kullanılır.
